Dwa światy
Moje życie to dwa światy
całe moje życie to tylko one.
I nic więcej
Czuję się jakbym była rozdarta na dwa kawałki - szczęśliwy kawałek mnie i nieszczęśliwy kawałek mnie
PIERWSZY ŚWIAT
Jestem na pięknej, słonecznej, cichej i spokojnej wsi. Tu nie ma stresu, nie ma nieszczęścia. Zdarzają się smutne dni, ale zwykle są to błahostki. Moim najważniejszym obowiązkiem jest zwykłe posprzątanie łazienki. Słońce, rodzina, zwierzęta, spokój.. Wschody i zachody słońca, maliny na działce, pola, muzyka, nieprzespane noce pełne muzyki. WOLNOŚĆ.
DRUGI ŚWIAT
Jestem w szarym, ponurym mieście, pełnym ciekawskich spojrzeń i obowiązków. Tutaj wszystko jest poważne. Jedynym oderwaniem od rzeczywistości są seriale. Seriale, które oglądam po powrocie ze szkoły. Mój świat jest bardzo nudny i ponury, dlatego lubię się chować w innych światach tych serialowych bądź książkowych. Jest tu dużo stresu, odpowiedzialności, zmęczenia, przymusu. Oczywiście zdarzają się radosne dni, ale jest ich za mało. W tym świecie wiecznie oczekuję aż będę mogła przenieść się do tego lepszego świata. Moim jedynym wyjściem są wymyślone, fikcyjne światy do których przenoszę się w wolnej chwili.
całe moje życie to tylko one.
I nic więcej
Czuję się jakbym była rozdarta na dwa kawałki - szczęśliwy kawałek mnie i nieszczęśliwy kawałek mnie
PIERWSZY ŚWIAT
Jestem na pięknej, słonecznej, cichej i spokojnej wsi. Tu nie ma stresu, nie ma nieszczęścia. Zdarzają się smutne dni, ale zwykle są to błahostki. Moim najważniejszym obowiązkiem jest zwykłe posprzątanie łazienki. Słońce, rodzina, zwierzęta, spokój.. Wschody i zachody słońca, maliny na działce, pola, muzyka, nieprzespane noce pełne muzyki. WOLNOŚĆ.
DRUGI ŚWIAT
Jestem w szarym, ponurym mieście, pełnym ciekawskich spojrzeń i obowiązków. Tutaj wszystko jest poważne. Jedynym oderwaniem od rzeczywistości są seriale. Seriale, które oglądam po powrocie ze szkoły. Mój świat jest bardzo nudny i ponury, dlatego lubię się chować w innych światach tych serialowych bądź książkowych. Jest tu dużo stresu, odpowiedzialności, zmęczenia, przymusu. Oczywiście zdarzają się radosne dni, ale jest ich za mało. W tym świecie wiecznie oczekuję aż będę mogła przenieść się do tego lepszego świata. Moim jedynym wyjściem są wymyślone, fikcyjne światy do których przenoszę się w wolnej chwili.
Chyba każdy człowiek ma te swoje "dwa kawałki". Ja to wyobrażam sobie tak:
OdpowiedzUsuńIdziemy po ścieżce; ona jest podzielona na dwie strony: kolorową i czarną. Głównie chodzimy po środku; trochę po tej stronie i po tamtej. Ale czasem, jak to ludzie, mamy wzloty i upadki - przechylamy się na różne strony - jakbyśmy chodzili mocno napici po linii...
Tak, to prawda, tyle że w moim przypadku te dwa światy wcale nie są przenośnią. Raz żyję tu, a raz tam. Tu nie chodzi tylko o emocje jakie odczuwam, ale o MIEJSCA. Miejsca, w których są ludzie, na których mi zależy. Jednak te miejsca różnią się środowiskiem, w jednym jest cicho i spokojnie, a w drugim na odwrót. Chciałam tylko powiedzieć, że moje życie składa się głównie z tęsknoty za miejscem i ludźmi. Swoją drogą bardzo trafne porównanie :)
Usuń